Od lewej do prawej: China Wuyi Oolong, Thailand Jing Shuan
Oolong i Oriental Taiwan Beauty.
1 parzenie:
2 parzenie:
Najbardziej mi smakowały Wuyi i Oriental Beauty. Jing Shuan
najmniej.
China Wuyi Oolong to ciemny oolong o wysokim stopniu fermentacji. Nazwa tej herbaty, nadana przez Five O'Clock, jest
wyjątkowo nieprecyzyjna, gdyż w paśmie gór Wu Yi w prowincji Fuijan produkuje się co najmniej kilka oolongów tzw.
skalnych (a zarazem jednych z droższych). :P Między innymi Da Hong Pao i Rou Gui. Skalne oolongi cechują się wysoką oksydacją – ok. 60-70 %, co czuć w smaku. ;)
Niestety nie wiem w tym wypadku, o którą odmianę skalnej herbaty turkusowej chodzi. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że
powyższy oolong nie ma rozwiniętych listków (jak skalne oolongi), lecz
został uformowany w typowe dla innych herbat niebieskich „kuleczki”.
Ta herbata charakteryzuje się wyraźnie drzewnym posmakiem, dokładnie takim, jak
lubię. W 1 parzeniu napar kolorystycznie jest podobny do Jing Shuan, jednak bardziej w odcieniu
pomarańczy, natomiast w 2 parzeniu bliżej mu do Oriental Beauty.
Podobny galimatias nazewniczy występuje w przypadku Thailand
Jing Shuan Oolong. Pod ową nazwą ten oolong widnieje na witrynie Five O’Clock oraz na stronach
anglojęzycznych sklepów herbacianych. Natomiast na innych polskich portalach (i nie tylko)
spotkać można turkusową herbatę, która zwie się Jin Xuan i pochodzi z Tajwanu. Znając
zawiłe meandry chińskiej fonetyki i jej transkrypcji podejrzewam, że to ta sama
herbata. Wówczas „moja” zaliczałaby się do tzw. mlecznych oolongów o niskim
stopniu oksydacji – 20-30 %.
Problem w tym, że mleczny oolong (Milk Oolong) smakuje
inaczej, faktycznie mlecznie. Natomiast tutaj dominuje nuta goryczki (brrr) i
lekko kwiatowy posmak. Zaparzona Jing Shuan ma jasną, żółtą, słomkową barwę, która w 2 parzeniu staje się głębsza o odcień.Dla porównania wygląd liści:
Po prawej JIng Shuan, po lewej Milk Oolong.
Różnice są subtelne - Milk Oolong ma nieco bardziej brunatne i bardziej rozwinięte liście.
Na szczęście ostatnia herbata nie sprawia problemów identyfikacyjnych. Opisana etykietką Oriental Taiwan Beauty to tzw. Dongfang Meiren albo Bai Hao – Wschodnia Piękność z Tajwanu. Rzeczywiście piękność, smakuje wyraziście, bardzo kwiatowo, a przy tym słodkawo. Mniam!
Jej stopień fermetacji (oksydacji) wynosi 70 %. Kolor naparu jest przejrzysty, jasnobrązowo-pomarańczowy z domieszką czerwieni, taki…herbaciany. :D
Jak już zapewne zgadliście – słowo klucz, odpowiedzialne za
mój odbiór herbaty, to stopień oksydacji. ;)
I na koniec, jedna uwaga - wyjątkowo 2 parzenie było bardziej intensywne smakowo niż 1, co też widać po barwie naparów. Nawet w Jing Shuan spoza goryczki wyłoniły się jaśminowe nuty. Trudno mi powiedzieć, dlaczego - zwykle obserwowałam tendencję odwrotną. ;) Być może dlatego, że 2 parzenie trwało dłużej niż 1 albo może ze względu na "obudzone" listki? Natomiast 3 parzenie, zgodnie z tradycją, było najgorsze smakowo, "wypłukane" i mało wyraziste.
